Τρίτη, 6 Σεπτεμβρίου 2016

Ακούγοντας τις νύχτες της Αρλέτας./ ποίημα εκ του σύνεγγοις



----------------------------------
στο πέτρινο δωμάτιο με τ ασπρα νυφικά
καποια νεράιδα χτυπησε την πόρτα
σκονη πετάχτηκε της σκούπησε τα μάτια
κι εκείνη πέταξε γι αυτά και μονο ολα τα χρυσαφικά της
στο κέδρινο δωμάτιο με τα καφέ παλτά
κάποιος ώριμος κάστορας χτύπησε την πόρτα
ξυλο πετάχτηκε του έτσουξε τα μάτια
και πέταξε για αυτά και μόνο όλα τα σύνεργά του
στο πύρινο δωμάτιο με τα δάκρυα τα καυτά
τα νυφικά και τα παλτά καήκανε μαζί

και τα χρυσαφικα ,τα συνεργα 
τα εφαγε ο σκώρος
και μοναχά στη λήθη έχουν σκονιστεί
ή ίσως προσεύχεται γι αυτά

κάπου μακριά ένας νεωκόρος
και πάει κι η νεράιδα και στ αστρα πια κοιμαται 
κι ο ώριμος καστορας στον κάμπο νύχτα μέρα στηνει ένα πηγάδι
μα εσυ αγέρα ξέπνοε που σ ειχα για δικό μου
σε κλεψανε τα κύματα κι έφυγες απο μένα
και από τότε πια κανείς δεν χτύπησε στο σπιτικό μου
------------------------------------------------------
αννα βασιλική παπαδιονυσίου/σεπτέμβρης/βροχής μάγισσες με ομπρέλες/
Αρχή φόρμας


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου