χαρταετος

θα πνιξω δυο παραπονα στων αστεριων τα χειλη

το να κοιμιζει την αυγη το αλλο ξυπναει το δειλι

παγωνει την φωτια στην γη το αλλο καιει το φεγγαρι

θα γραψω σε χαρταετο συνθημα

με σφουγγαρι θα σβησω το θυμο που εχεις χωρεσει\

και την οργη που με χαμογελο στον σπαγγο εχεις δεσει

χαρταετος εσυ εγω θα τραγουδησω

το συναπαντημα μας σε ανεμοσυρτο χορο

κι υστερα μη φοβασαι θα σε λυσω

Άλη

δεν ηρθες και γυριζω αλλη σεληνη

το φως του ηλιου γυρευω στο αλλο μου μισο\

τι κι αν βαθια το ξερω ο ηλιος το χει κρυψει στο σκοταδι

δεν ηρθες παλι και δεν γυρισα κι εγω

δεν ηρθες και δεν θα ρθεις παλι

θα συλλαβιζω γραμματα για δερμα και για χαδι

προτασεις πινω παλι με αερικο

λεξεις απο δοξαρι ανεμου να κραταει η νυχτα το βιολι σωμα στον ωμο

δεν ηρθες και δεν θα ρθεις

κλαμα βιολιου τρομπετας γελιο

δεν ηρθες παλι και μοιραζω το κορμι μου

σε στιγμες που ανασαινουν κοσμο

δεν ηρθες και δεν εμαθες ποτε

πώς φυτεψα τα δακρυα δυοσμο

Φτηνά τσιγάρα

φτηνα τσιγαρα αλκοολ και μουσικη στο χιονι
πουλια αποδημητικα παρτε εσεις την ψυχη μου
καπου θα καταφερω να ξεβρασω το κορμι μου
που ειναι παρατημενο στου σπιτιου μου το μπαλκονι

ενα τσιγαρο να χαθω μεσα στη νυχτα
ενα ποτο λιγο πριν παω για υπνο
δυο νοτες μοναξια και καληνυχτα
κι ο ουρανος να με κοιτα απο ψηλα που λειπω

δεν ειμαι εδω μες στο κορμι ποτε δεν ημουν
ημουν μονο καπου μακρια και ποτε δε με βρηκα
θα μαθω να χειροκροτω οταν ερθει το τελος
μασκες που φορεσα βαριες σε ματια που δεν ειχα?

φτηνα τσιγαρα αλκοολ και μουσικη στο χωρο
που νοικιασα για να νομιζω πως πορευομαι στον χρονο
θα καταφερω να γεμισω το κορμι μου με γαληνη?
ειμαι παιδι που πλάθει  οραματα με πλαστελινη

.τι πλακα που θα χει όμως!

πεπλα πανω στις επιφανειες του κορμιου σου
διεκδικουν τις λογικες διαστασεων υλικων
μηπως ξεχαστουν απο την απογνωση του αορατου
που αλλοι λεν πως δεν υπαρχει κι αλλοι κανουν το μαλακα
αλλα ολοι τους ζητανε την διεξοδο
που παντα ερχεται ..καμια φορα
οταν τα σωματα απο υπαρξεις κι ανασες παλευουν μαζι
να χτισουν κατι περα απο τον μηδενισμο μια ενωσης δευτερολεπτων
που ερχεται και φευγει και που ηρθε και θα φυγει ξανα
καποτε θα ρθεις και θα φυγεις κι εσυ
θα φυγουμε μαζι να παμε σε αλλη χωρα
εκει που δεν υπαρχουν κοινωνικες ομαδες και οριζουμε απο το μηδεν τους θεσμους μας
η ξαναχτιζουμε το τιποτα για να χουμε να λεμε οτι κατι δεν καναμε κι εμεις?και μετα να γελαμε
χαζοι κι ελευθεροι κι ακομα κι αν αυτο που εχουμε βαζει ορια
εμεις εκει θα τα σπαμε και μαζι και τα νευρα μας για να γυρισουμε χαρουμενοι την αλλη στιγμη
τα ματια ο ενας στον αλλον
και να πουμε σ αγαπαω
απλα
διχως αυτο να ειναι προταση λογου
ορισμος φραστικος
ή απολυτη ιδεα
κατι συγκεχυμενο κι αυτο σαν κι εσενα που σ αγαπαω κι ας μην σε ξερω
που δεν θα σε μαθω ποτε
και το πιο ελπιδοφορο πως ουτε κι εσυ θα με μαθεις
κι ετσι θα γνωριζομαστε καθε μερα
..
ακομα κι αυτα που θα μαγειρευουμε δεν θα χουν μαγειρευτει ξανα πριν
και το καλυτερο δε σ το πα
οταν πιανουμε πατο δε θα χουμε αναπνευστηρα
κι ετσι κατω απο το νερο απο το πολυ κλαμα και χωρις οξυγονο
ολα θα μοιαζουν με παραισθηση
κι ισως τελικα καπως ετσι να μοιαζει η ζωη
τι πλακα που θα χει!σκεψου το

Του Θέρους

Γλιστρουν οι μερες μου στο τζαμι
κι οι νυχτες σκορπανε την παλαμη σου στον τοιχο
σου γραφω για το ονειρο μας
που θα αποκτησει τον δικο του στιχο αυριο...
θα παμε να χτισουμε τη φωλια μας σε ενα δασος
οπως καθε καλοκαιρι θα κανουμε απο τωρα και μετα
θα αντικρυσουμε της ζωης το βαθος
στα καστρα που θα φτιαχνουμε και θα χαλαμε στην αμμουδια
μια σκηνη δυο υπνοσακοι και τα ρουχα που φοραμε ολα μας τα υπαρχοντα
εκει θα μ αγαπας για αυτο που ειμαι μακρια απο τα κοινωνικα ορια της πολης.τα ''πρεπει '' και τα ''μη''
εκει θα σ αγαπαω για αυτο που εισαι με ολα τα χρωματα της μερας κι οχι με το γκρι
αυριο θα διασχισουμε τη θαλασσα και θα περασουμε απεναντι
στο δασος η αναπνοη μας θα ναι επιτελους φυσικη αργη και καθαρη
ο ερωτας μας δεν θα οριζεται απο το νοημα του κοσμου και την λογικη
αλλα απ τα καρδιοχτυπια των πουλιων των δεντρων και του φεγγαριου
απ την ανασα των κυματων του καλοκαιριου
απο τις μυτερες ηλιαχτιδες που θα χτενιζουν τα μαλλια μας τα πρωινα
απο το ιερο γαλαζιο που θα βαφτιζει τα κορμια μας ξανα και ξανα

γλιστρουν οι μερες μου στο τζαμι
αυριο θα χτισουμε τη φωλια μας
εκει που θελουμε εμεις κι οχι εκει που θελουν τα λεφτα μας

αυριο οι μερες θα γλιστρουν στον ανεμο κι οχι στο τζαμι
κι οι νυχτες θα σκορπουν την παλαμη σου στο απειρο

Παραλλήλους

Ποσες περπατησα φορες γυρω απ τους παραλληλους
που σμιγουν στο κορμακι σου στον ισκιο και στο φως σου
εβρισκα παντα ναυαγους στης θαλασσας τους κρινους
που τα ουρλιαχτα τους κλειναν στα μπουκαλια των ματιων σου

Ομως δε με ενοιαξε ποτε να ξαποστασω καπου
η να σταθω πρωτογνωρα τα χνωτα να θαυμασω
που αφηνουνε στα χειλη μας τα χειλη του θανατου
και μου θυμιζουν την ζωη που εζησα πριν γερασω

Ειναι που μονο νοιαστηκα για τουτο το ταξιδι
που κι ο ποιητης τραγουδησε οχι τον προορισμο του
η για το παραμιλητο που σμιγει με την ληθη

καθως υφαινεις μεσα μου το φως και τον χαμο του

αίνιγμα ορισμού

το φορεμα σου ζαρωμενος ισκιος της σεληνης

θλιμμενα ροδοπεταλα θυμουνται και γελουν

το σκιρτημα σου του ουρανου τα βλεφαρα σαν λυνεις

εσυ μια σκεψη

οι λεξεις ερωτες σε τραγουδουν