Τρίτη, 10 Ιουνίου 2014

Εγκώμιον


Πλάθουμε όνειρα ξορκίζοντας τη λάσπη
Κι ας είναι το αλεξίπτωτο μονάχα
Που ως τα πιο μεγάλα βάθη στο τέλος θα μας ρίξει
Κι όσα πράξαμε καθώς μια  ευλαβική τιμωρία φωτός
Για να συνέλθουμε από τη μεθη πως
Τάχα ήμασταν πάντα κύριοι του εαυτού μας

Παράλογες συνομιλίες όλο αντιφάσεις τραγικές
με  το υπόλοιπο κορμί της μέσα νύχτας
Ιερουργούμε τις ενοχές με κώνιο και λήθη
Κοινωνούμε τις αγωνίες με κρασί ανέρωτο
Με τους πιστούς της οδύνης
Σε ένα ξωκλήσι της ύπαρξης

Όπου οι άγγελοι στις τοιχογραφίες
Πίνουν αίμα απ το αίμα μας
Κρασί απ το κρασί μας
Κι όπου η λειτουργία είναι βγαλμένη
Απ τα παράπονα ενός ζειμπέκικου κάποιας ταβέρνας άσωτης
Με όλα τα πάθη ωσάν τα  κύριε ελέησον
Κι όλους τους τραγικούς έρωτες με θυμιατό από δάκρυα

Ένα ζευγάρι παπούτσια πριν λιώσουν
Είναι η σκέψη μας
Που τη φορέσαμε ώσπου να πάμε  παραπέρα
Μα ύστερα τα κλείσαμε στο μπαούλο της συνείδησης
Γιατί ο ουρανός  μας θέλησε ανυπόδητους
Και φύγαμε για το ανεξήγητο
Και φύγαμε
και μας πήρε μαζί του



Όπου βουλιάζεις,σκύβει μια αλήθεια να σε σηκώσει
Με ένα σπαθί στο χέρι που σφάζει τη βεβαιότητα

Κι ένα ρόδι στο άλλο να ξεδιψά η απελπισία

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου