Τρίτη, 10 Ιουνίου 2014

Παραλλήλους

Ποσες περπατησα φορες γυρω απ τους παραλληλους
που σμιγουν στο κορμακι σου στον ισκιο και στο φως σου
εβρισκα παντα ναυαγους στης θαλασσας τους κρινους
που τα ουρλιαχτα τους κλειναν στα μπουκαλια των ματιων σου

Ομως δε με ενοιαξε ποτε να ξαποστασω καπου
η να σταθω πρωτογνωρα τα χνωτα να θαυμασω
που αφηνουνε στα χειλη μας τα χειλη του θανατου
και μου θυμιζουν την ζωη που εζησα πριν γερασω

Ειναι που μονο νοιαστηκα για τουτο το ταξιδι
που κι ο ποιητης τραγουδησε οχι τον προορισμο του
η για το παραμιλητο που σμιγει με την ληθη

καθως υφαινεις μεσα μου το φως και τον χαμο του

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου